خاطرات كشيك هاي رزيدنتي زنان در زابل
سلام اولين نوشته در وبلاگ تلخ ترين خاطره من هست
دوران پزشك عمومي با كلي تلاش ٢سال إخر به آغوش خانواده برگشتم ولي اين بار زابلستان با فاصله ١٤٠٠كيلومتري راهي براي بازگشت ندارد،دارم ٤سال به مكاني ميرم كه فقط اسمشو شنيده بودم شهري با قدمت ٥٠٠٠ساله وشهر شاهنامه كه متاسفانه الان در محروم ترين شرايط هست چرا!!!واقعا لياقت اين شهر با آثار تاريخي كه در تاروپود شهر نهفته شده بيشتر از اين هست كه حالا كه قراره اونجا برم،همه ازم بپرسن مطمئني؟!ايا ذرات معلق هوا،جاده هاي نا امن،خشكساليو...ميتوني تحمل كني،من هم در جواب ميگم رشته زنان وزايمان رو دوست داشتم به خاطرش ٣٠كيلومتري افغانستان هم ميرم...در آستانه ٣٠سالگي بعد ٧ماه تلاش هاي شبانه روزي به اضافه ٧سال قبلي دارم راهمو ادامه ميدم،از خونم كه با كلي عشق تزيين كرده بودمش،از شوهرم،از پدرم كه متاسفانه تابستان امسال عصا
برچسب:
نویسنده: کیارش کاظمیان